en

MICHAEL ROSE

Jeden z najwybitniejszych jamajskich artystów, członek Black Uhuru Michael Rose, był jednym z fundamentalnych kamieni ruchu roots, zanim rozpoczął pełną sukcesów karierę nowoczesnego dancehall'u. Jego praca z Uhuru pomogła grupie zdobyć nagrodę Grammy, to właśnie jego charakterystyczne wokale nadały całej muzyce rozpoznawalny styl – Waterhouse Sound. Okolice Waterhouse w Kingston to miejsce w którym Rose urodził się 11 lipca 1957 roku. To właśnie tam Artysta dojrzewał wraz z miłością do muzyki i rozpoczynał swoją karierę będąc jeszcze nastolatkiem, występując w konkursach w których prezentował swój talent. Później rozpoczął pracę w kręgu hoteli North Coast. Kiedy ukończył 15 lat wrócił do stolicy i nagrał swój pierwszy singiel, DJ'owską wersję „Woman a Gineal fe True” Andeli Forgie's pod produkcją Newtona Simmonsa. To było jedynie przedsmakiem i zapowiedzią tego co ma dopiero nadejść. Wkrótce potem Artysta połączył siły ze swoim przyjacielem z dzieciństwa, Sly'em Dunbar’em, który poznał go z producentem Niney'em Holness'em. Rose nagrał kilka numerów dla Holness'a w 1972: „Clap the Barber”, „Love Between US”, „Freedom Over Me”, i najlepszy ze wszystkich „Gues Who's Coming to Dinner”. Mimo iż żaden z tych utworów nie podbił list przebojów wokalista zajmował powoli miejsce wykonawcy, którego brzmienie może przewrócić muzyczny świat do góry nogami. Oprócz współpracy z Holness'em Rose nagrał także utwór z Lee Perry'm, „Observe Life” - to także zrobiło swoje.

W każdym razie to właśnie Dunbar dodawał odwagi swojemu przyjacielowi, aby ten nie przestawał pisać, co zresztą Rose robił podczas perkusyjnej trasy z Peter'em Tosh'em. Po powrocie Dunbar zaprowadził artystę do Prince Jammy'ego a ten z kolei przedstawił go Ducky Simpson, który próbował zreaktywować swoje wokalne trio – Uhuru. Z pomocą poprzedniego frontmana Errola Nelsona przy werbowaniu powstało Black Sounds Uhuru. Trio nagrało swój debiutancki album „Love Crisis” w 1977 roku pod produkcją Jammy'ego. Później album został zremixowany i wypuszczony na całym świecie jako Black Sounds of Freedom. Wkrótce potem Nelson opuścił zespól i zastąpiła go Puma Jones. Black Uhuru było wtedy kompletne. Ze swoimi kolejnymi albumami nadzorowanym przez Sly Dunbara i jego partnera Robbie Shakespeare'a i nagrywanymi przy akompaniamencie Revolutionaries, Black Uhuru wprowadziło ruch roots na międzynarodową arenę.

Podczas swojej błyskotliwej kariery klasycznych singli i genialnych albumów trio osiągnęło szczyt sukcesu w 1985 roku, kiedy to „Anthem” wygrało pierwszą w historii nagrodę Grammy w nowo powstałej kategorii Reggae. Wtedy Rose postanowił opuścić grupę i zniknąć z międzynarodowej sceny. Po zakupieniu ziemi w Błękitnych górach, wcześniejszy chłopiec z miasta zamieszkał na wsi i otworzył farmę kawy. Jednak nadal kontynuował nagrywanie, wypuszczając tylko jamajskie single, z których wiele było hitami. Utwory takie jak „Monkey Business”, „Visit Them”, „One a We Two a We” z powrotem połączyły go ze Sly Robbiem.

w 1990 Rose rozpoczął swój powrót na międzynarodową scenę wypuszczając w Wielkiej Brytanii swój solowy album „Proud”. Dwa lata później w Japoni ukazała się „Bonanza” a następnie w 1994 „King of the General”. Rok później wytwórnia Taxi wypuściła na rynek Sly Robbie Presents Mykal Rose: The Taxi Sessions, które zawierały utwory powstałe w poprzednim dziesięcioleciu. To właśnie wtedy artysta transformował swoje imię na etiopskie Mykal i właśnie pod nazwiskiem Mykal Rose wypuszczał swoje jamajskie single. W USA wytwórnia VP wypuściła „Voice of the Ghetto”, album nadzorowany przez Anthony'ego Deheny'a i Bunny Gemini. Z kolei w Wielkiej Brytani Ruff Cut wydał „Last chance” wyprodukowane przez Junjo Lawes, (tytułowy utwór był wielkim hitem klubowym). Następnie Rose zwrócił na siebie uwagę wytwórni Heartbeat, która podpisała z nim kontrakt i umieściła ponownie w studiu z producentem Holness'em. Rezultatem był reprezentatywny album artysty, jego trzecie wydanie w roku 1995. Utwór „Short Temper” był także poprzedzony singlem. W 1996 Rose wydał albym „Nuh Carbon”, który w stanach wyszedł pod etykietą wytwórni RAS, ale zawierając także starsze nagrania nadzorowane przez Jah Screw. W międzyczasie Heartbeat wydało całkiem nowe „be yourself”, które poprzedzał hit klubowy „Rude Boys (Back in Town)”. Album zawierający dwa klasyczne utwory Black Uhuru „Guess Who's Coming to Dinner” i „I Love King Selassie” wywołał burzę. Dubowa część albumu również się ukazała, „Big Sound Frontline”. Sam Rose również zajął się produkcją i założył 3 wytwórnie, Grammy Rose, Ruff Roze i Imaj, wszystkie 3 stanowiły swego rodzaju ojczyznę jego muzyki i produkcji.

Artysta wyruszył w trasę w 1996 razem z Heartbeat's-Culture Splash Tour. Kontynuował trasę w 1997 i występy na żywo z tego okresu ukazały się na „Party in Session – Live Album”, albumie wydanym później w tym samym roku. To był dla niego zdecydowanie pracowity okres, który zaowocował powstaniem jego nowego albumu „The Mafia Fluxy” wyprodukowanym przez Dance'a Wicked'a, nagranego przy akompaniamencie zaprzyjaźnionego Dub Wicked. W międzyczasie brytyjscy fajni mieli okazje posłuchać nowowydanego albumu „Selassie I Showcase” nadzorowanego przez Frenchie and Fashion oraz Rose's Maxium Sound hits zawierającego „Rush on the Tonic”, i „Jah is my Shepherd”, z udziałem DJ Cutty Ranks. Naturalnie to nie pierwszy raz kiedy Rose łączył swoje siły z DJ. Shabba Ranks odegrał również niemałą rolę w nowej wersji klasyków Uhuru „Shine Eye Gal”, w utworach takich jak „Burn Down Rome” współpracował także z wcześniejszym zamiennikiem z Black Uhuru Juniorem Reid'em. Później artysta nagrał również nową wersję „Guess Who's Coming to Dinner” z afrykańskim artystą Dr. Alban'em, nazywając utwór „Carolina”.

Rose ciągle regularnie wydawał single w Europie i Jamajce, niektóre z nich ukazały się także w Stanach. Jego międzynarodowa popularność prowadziła go do kolejnego światowego tour, ale wstrzymywał ją do 1999, kierdy wypuśćił kolejny swój album, „Bonanza”. Nagranie wywołało sporo kontrowersji przez swoje miłosne utwory. W tym samym roku wytwórnia Tabou wypuściła X Uhuru, na którym Rose i Sly Robbie wskrzesili i stworzyli na nowo klasyczne hity Black Uhuru. Artysta kontynuował nagrywanie i ruszanie w trasy i w 2001 powstał kolejny album „never Give It Up”. Amerykańska trasa ruszyła w następnym roku.

Booking

Jeśli jesteś organizatorem koncertów, festiwali lub imprez firmowych oraz zamkniętych zapraszamy do kontaktu. Nasza oferta bookingowa, obejmująca szereg zagranicznych artystów oraz polskich, skierowana jest do organizatorów koncertów, festiwali oraz imprez zamkniętych i firmowych.

+48 22 270 64 41 lub +48 510 121 022 / booking@lionstage.com
scroll to top